Podczas pandemii mężczyzna opiekuje się matką pogrążoną w śpiączce. Ponowne spotkanie z dawną partnerką burzy rytm jego samotnego życia.
Osobliwa konwencja nadaje tej historii charakter trudny do zaszufladkowania. Reżyser Alireza Motamedi celowo wyostrza zachowania postaci. Zwyczajne sytuacje nabierają absurdalnego wymiaru. Komizm wyrasta z wydarzeń podszytych autentycznym smutkiem. Połączenie tych tonów wyróżnia reżyserski pomysł. Część przerysowanych reakcji osłabia wiarygodność emocji.
Obostrzenia wpływają na codzienne wybory głównego bohatera. Lęk przed zakażeniem uzasadnia skrajną ostrożność. Izolacja wzmacnia przywiązanie do ustalonego porządku. Powrót osoby z przeszłości wymusza konfrontację z własnymi potrzebami. Pod powierzchnią humoru kryje się niepokój o najbliższą osobę. Dzięki temu fantastyczna formuła zachowuje emocjonalny ciężar.
Motamedi sam wciela się w centralną postać. W ekranowym portrecie troska miesza się z uporem. Aktor ukazuje człowieka trudnego w kontaktach z otoczeniem. Soha Niasti tworzy ciekawy kontrast wobec zamkniętego w sobie partnera. Marziyeh Boroumand odnajduje się w umownej stylistyce opowieści. Nierówna intensywność aktorskich reakcji podtrzymuje ekscentryczny klimat kosztem pełniejszego zaangażowania widza.
Udział zwierząt dodaje scenom swobody. Ich obecność kontrastuje z zachowaniem ludzi pochłoniętych własnymi problemami. Ten szczegół pomaga zaakceptować baśniową stronę przedstawionego świata. Film pozwala sobie na coraz śmielsze odstępstwa od realizmu. Niektóre pomysły trafnie podkreślają absurd trudnej sytuacji. Inne rozpraszają uwagę i osłabiają dramaturgię.
Realizacja dźwięku zasługuje na szczególne uznanie. Warstwa akustyczna ma własny rytm. Odgłosy otoczenia nabierają znaczenia nawet podczas spokojniejszych chwil. Starannie opracowane brzmienie podtrzymuje nastrój poszczególnych sekwencji. Zawód jednej z bohaterek związany z dubbingiem nadaje temu zabiegowi dodatkowy sens. Precyzja udźwiękowienia pozostawia silniejsze wrażenie niż sam konflikt fabularny.
„Córka Lady Fairy” to pomysłowy komediodramat, którego ekscentryczny charakter i znakomite udźwiękowienie rekompensują słabsze rozwiązania dramaturgiczne.
Irański twórca studiował literaturę perską. Zajmował się także krytyką filmową. Od lat pisze scenariusze. Jego pełnometrażowym debiutem reżyserskim była „Reza” z 2018 roku. Kolejnym filmem było „Won’t You Cry?” z 2022 roku. W najnowszej produkcji ponownie połączył reżyserię z występem przed kamerą.
Alireza Motamedi, Soha Niasti, Marziyeh Boroumand, Sahra Asadollahi, Sara Khodadadi, Zahra Khodadadi
