Już początek przedstawienia wskazuje, że nie będzie to tradycyjny, „grzeczny” monodram. Publiczność wchodzi do pomieszczenia pokrytego dymem, a nim się dobrze rozsiądzie wbiega wściekły, krzyczący i agresywny aktor – Robert Dudzik.
„Bohater” wydaje się wyalienowanym ze społeczeństwa, ale najprawdopodobniej niebezpiecznym myślicielem. Jego zapędy mają w zamiarze szokować, niepokoić, budzić kontrowersje. Mało komu się w tym spektaklu udaje uciec spod osądu Ryszarda. Nawet ofiarom okrutnych wojen. O pisarzach lepiej nie wspominać …
Tematyka społeczna, polityczna, ideologiczna przewija się przez prawie półtoragodzinny monolog. Nie wszyscy znoszą ten spektakl – dawno nie widziałem tyle osób opuszczających widownię w trakcie przedstawienia. Ale uważnie wsłuchując się w słowa padające ze sceny nie sposób nie odnaleźć tam wielu trafnych i celnych spostrzeżeń odnośnie historii i bieżących wydarzeń. Także w Polsce.
Otoczka spektaklu jest ciemna, mroczna, dominuje czerń. Przerywane jest to jedynie pokazami świateł i taktami mocnej muzyki.
Angélica Liddell „Rok Ryszarda”, reż. Joanna Zdrada (oficjalny zwiastun)
