Dziewczynka w jaskrawej niebieskiej sukni w pomieszczeniu ze smutnymi, ubranymi na czarno ciotkami. Nikt na nią nie zwraca uwagi, nawet gdy ostro protestuje podczas przeglądania jej prywatnych rzeczy. Kobiety wspominają dzieciństwo, retrospekcje ze szczególnych wydarzeń. A dziewczynka powoli oddala się odchodząc do innego świata.
Subtelnie zarysowany trudny temat odchodzenia. Spektakl dopracowany muzycznie i choreograficznie. Symbolicznie o zerwaniu więzów przemawiają długie czerwone szarfy.
Martwe ciało, cisza, płacz, pozostawione przedmioty, ubrania i pustka miejsca stają się dla nas punktem odniesienia dla rozważań na temat mechanizmów pamięci, zapominania i roli wspomnień o zmarłych w budowaniu naszej tożsamości. Lament jako narzędzie umuzyczniania żałoby oraz początek rytuału oswajającego śmierć w jej współczesnym, prywatnym i społecznym wymiarze pomoże eksplorować relację słowa i dźwięku w trakcie rytuału pogrzebowego. W świecie, gdzie śmierć sytuuje się na marginesie naszego codziennego doświadczenia, chcemy zadać sobie pytanie, czy współcześnie jesteśmy jeszcze w stanie doświadczyć jej w codziennym wymiarze. W jaki sposób świat zmarłych oddziałuje na przestrzeń żywych? Czy żywi mogą wpłynąć na losy zmarłych? Czerpiąc inspiracje z dawnych obrzędów żałobnych różnych kultur i odwołując się do ludowej figury kobiety lamentującej w trakcie pogrzebu nazywanej „dziwaczką”, DZIWACZKI starają się odkryć kobiecy wymiar doświadczenia straty.
Celem naszej szkoły jest stworzenie młodego, twórczego teatru, posługującego się wieloma językami teatralnymi. Nasza wyjątkowość polega na tym, że stwarzamy uczniom bazę tak szeroką i stabilną jak to tylko możliwe, wiedząc, że każdy wybierze spośród danych elementów swoją własną drogę.
