Głusza

Czesko-słowacko-węgierski dramat psychologiczny z sekcji Konkurs 1–2 podczas 42. Warszawskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego.

Po odejściu od męża kobieta wyjeżdża z dwiema córkami do domu ojca położonego przy lesie. Starszy mężczyzna przygotowuje się na koniec świata i wciąga bliskich w swój plan przetrwania.

Pełnometrażowy debiut Evženie Brabcovej rozgrywa się na odludziu podejmując temat życia w obliczu zagrożenia. Bohaterowie szukają poczucia bezpieczeństwa. Każdy rozumie je inaczej. Współczesne alerty i doniesienia o kolejnych kryzysach nadają historii aktualny kontekst. Kameralna forma przenosi powszechny niepokój do codzienności jednej rodziny.

Przygotowania do katastrofy nadają zwykłym czynnościom szczególne znaczenie. Gospodarz stara się podporządkować wszystkich swoim regułom. Jego córka potrzebuje spokoju dla małych dziewczynek. Te odmienne oczekiwania wywołują coraz więcej spięć. Nawet proste decyzje odsłaniają dawne urazy. Starania o zabezpieczenie przyszłości zaczynają niszczyć domowe relacje.

Woda początkowo kojarzy się z ratunkiem. Dostęp do niej daje nadzieję na przeżycie kryzysu. Z czasem pojawia się podejrzenie skażenia. Dochodzi do tego groźba powodzi. Ten sam żywioł może więc przynieść zniszczenie. Takie odwrócenie znaczenia trafnie obrazuje niepewność dotyczącą przyszłości.

Fabuła sprowadza się do luźno powiązanych epizodów. Poszczególne sytuacje pokazują narastające tarcia między postaciami. Rozmowy ustępują miejsca długim pauzom. Narracja rozwija się w jednostajnym rytmie. Przedłużane sceny oddają stan ciągłego oczekiwania na nieszczęście. Monotonia stopniowo osłabia dramaturgię kolejnych konfliktów.

Kobiece spojrzenie reżyserki skupia się na codziennym doświadczeniu matki. Subtelne obserwacje podkreślają znaczenie drobnych gestów wobec dzieci. Zwyczajne obowiązki wymagają od niej stałej uwagi. Trudne kontakty z mężem dodatkowo obciążają sytuację bohaterki. Klára Issová przedstawia kobietę próbującą odzyskać samodzielność. Jan Vlasák gra seniora przywiązanego do własnych przekonań.

Surowa forma odpowiada charakterowi opowieści. Dialogi pozostają oszczędne. Kamera cierpliwie obserwuje otoczenie. Rozmyte kadry podkreślają psychiczne rozchwianie bohaterów. Muzyka potęguje wrażenie nadciągającego niebezpieczeństwa. Warstwa dźwiękowa skutecznie podtrzymuje atmosferę obaw nawet podczas pozornie spokojnych chwil.

„Głusza” sugestywnie przedstawia rodzinę żyjącą pod presją katastrofy, jednak nadmiernie powolna narracja osłabia siłę dramatu.

Kolejne seanse na 42. Warszawskim Festiwalu Filmowym

15 października 2026 (czwartek), godz. 14:00 – Kinoteka 2.
17 października 2026 (sobota), godz. 18:15 – Kinoteka 4.

Zwiastun:

Twórcy:

reżyseria: Evženie Brabcová

Czeska montażystka i reżyserka jest absolwentką praskiej FAMU. Pracowała przy krajowych i międzynarodowych produkcjach. Montowała nagradzaną animację „Moje slunce Mad” z 2021 roku. Odpowiadała także za montaż dokumentu „Is There Any Place for Me, Please?” z 2023 roku. Współtworzyła monografię czeskiego surrealisty Ludvíka Švába. Jej pełnometrażowy debiut reżyserski otworzył festiwal Finále Plzeň w 2026 roku.

scenariusz: Evženie Brabcová, Aneta Sláma Honzková
zdjęcia: David Hofmann
montaż: Mariana Kozáková
muzyka: Jonatan Pastirčák (Pjoni), Katarína Kubošiová (Katarzia)
dźwięk: Tobiáš Potočný, Adam Levý