Szwedzki komediodramat coming of age z Konkursu Międzynarodowego 42. Warszawskiego Festiwalu Filmowego podejmuje temat wchodzenia w dorosłość.
Chłopiec poznaje prawdę o swoim pochodzeniu i zaczyna inaczej patrzeć na rodzinę. Kolejne związki matki stają się dla niego częścią trudnej lekcji życia.
Jens Sjögren patrzy na okres dojrzewania przez relację chłopca z matką i jej kolejnymi partnerami. Brak biologicznego ojca wpływa na sposób poznawania świata. Z czasem coraz większe znaczenie zyskuje budząca się seksualność. Surowa forma wzmacnia mocny przekaz. Próby wprowadzenia humoru przynoszą znacznie gorszy efekt.
Perspektywa dziecka nadaje historii szczególny charakter. Otaczający je dorośli zachowują się nieraz bardziej niedojrzale od młodego obserwatora. Każdy nowy partner matki przynosi odmienny obraz męskości. Chłopiec próbuje odnaleźć w tych doświadczeniach własną drogę. Poszukiwanie wzorca stopniowo łączy się z budowaniem tożsamości. W ten sposób rodzinny chaos staje się podstawą opowieści o wejściu w kolejny etap życia.
Budząca się seksualność zajmuje z czasem coraz więcej miejsca. Reżyser pokazuje ją bez większych zahamowań. Część sytuacji trafnie oddaje dezorientację młodego człowieka. Inne stają się przesadnie dosłowne. Kamera zatrzymuje się wtedy na szczegółach dłużej, niż wymaga tego sens sceny. Mocny temat zaczyna ustępować prowokacji.
Znaczną rolę odgrywa niedojrzałość dorosłych. Ich zachowanie kształtuje sposób patrzenia chłopca na bliskość. Dom daje mu niewiele trwałych punktów oparcia. Młody człowiek sam próbuje więc uporządkować obserwowaną rzeczywistość. Ten motyw należy do ciekawszych elementów scenariusza. Pozwala też pokazać dojrzewanie jako proces wynikający z doświadczeń rodzinnych.
Komediodramatyczna konwencja sprawdza się znacznie gorzej. Humor opiera się nieraz na celowym przerysowaniu. Sceny pomyślane jako zabawne potrafią wywołać uśmiech zażenowania albo niedowierzania. Podobny problem dotyczy części aktorskich interpretacji. Nadmierna ekspresja odbiera niektórym sytuacjom wiarygodność. Dramatyczna strona historii wypada przez to znacznie przekonującej.
Surowy sposób realizacji pasuje do przedstawionego środowiska. Obraz nie upiększa rodzinnej codzienności. Kamera pozostaje blisko postaci nawet podczas niezręcznych sytuacji. Taka forma wzmacnia poczucie emocjonalnego chaosu. Mocniejsze sceny zostają w pamięci mimo niepotrzebnej dosłowności. Film zyskuje wtedy siłę, której brakuje mu podczas prób rozśmieszania widza.
„Cholerni faceci” przekonują jako surowa opowieść o dojrzewaniu bez obecności biologicznego ojca, choć przesadna dosłowność, przerysowane aktorstwo i nietrafiony humor osłabiają przekaz.
Kolejne seanse na 42. WFF:
- 11 października (niedziela) o 18:45 w Kinotece 1
- 17 października (sobota) o 21:30 w Kinotece 3.
Twórcy:
- reżyseria: Jens Sjögren
Urodził się w 1976 roku w Sävsjö w Smålandzie. Zanim zajął się reżyserią, pracował jako kucharz. W 2012 roku zadebiutował filmem fabularnym. Później nakręcił I Am Zlatan, który odniósł duży sukces w Europie. Przy The Pirate Bay z 2024 roku ponownie współpracował z producentem Fredrikiem Heinigiem z B-Reel Films. Następnie zrealizował adaptację bestsellera Andreva Waldena Bloody Awful in Different Ways, zaplanowaną na jesień 2026 roku. Ma też na koncie setki reklam nagradzanych m.in. Golden Egg, Roy, 100-wattaren i Cannes Lion.
- scenariusz: Jakob Beckman
- producent: Fredrik Heinig
- zdjęcia: Niklas Johansson
- montaż: Henning Mark
- muzyka: Joakim Åhlund
Obsada:
Aliette Opheim, Vilgot Thorslund, Felix Östergren, Ludvig Eriksson, Filip Berg, David Book, Jakob Öhrman, Viktor Norén, Joel Spira.
