Od Warszawy po Nowy Dwór Mazowiecki – Remigiusz Mróz prowadzi reporterskie śledztwo poza granice stolicy.
Z dachu warszawskiego budynku przy ulicy Mazowieckiej skacze kobieta zaangażowana w śledztwo prowadzone przez jej ciotkę, reporterkę. Ekipa programu rozpoczyna prywatne dochodzenie.
Drugi tom cyklu „Raport” rozwija pomysł wykorzystany w „Piekło jest puste”. Remigiusz Mróz osadza intrygę w środowisku dziennikarskim. Reporterzy samodzielnie szukają odpowiedzi, a zdobywanie informacji przypomina pracę detektywów. Taka perspektywa pozwala stopniowo poszerzać zakres poszukiwań. Rywalizacja o materiały wpływa na relacje wewnątrz redakcji. Ważnym motywem pozostaje granica między zawodowym obowiązkiem a osobistym zaangażowaniem.
Konstrukcja powieści została podporządkowana wartkiej akcji. Krótkie rozdziały często kończą się w chwili zachęcającej do dalszej lektury. Mróz regularnie przenosi wydarzenia w nowe miejsca, dzięki czemu narracja zachowuje szybki rytm. Następne odkrycia zmieniają sytuację uczestników dochodzenia. Nawet przy rosnącej liczbie niewiadomych książkę czyta się płynnie.
Kryminalna warstwa pozostaje dość konwencjonalna. Część rozwiązań przypomina motywy znane z literatury sensacyjnej i wcześniejszych książek Mroza. Autor większy nacisk kładzie na rozwijanie sprawy niż na oryginalność samego pomysłu. Poszczególne tropy mają przede wszystkim utrzymywać napięcie i zmieniać bieg śledztwa. Schematyczność wpisuje się w formułę dynamicznego thrillera, który utrzymuje uwagę.
Więcej charakteru mają postacie. Reporterzy zostali zarysowani na tyle konkretnie, że łatwo ich od siebie odróżnić. Szczególnie sprawdzają się rozmowy prowadzone w ostrym, ironicznym tonie. Cięte dialogi nadają scenom energii także wtedy, gdy główna sprawa schodzi na dalszy plan. Relacje w redakcji tworzą dodatkowe napięcie i pozwalają lepiej poznać uczestników wydarzeń. Tajemnicza przeszłość nabiera większego znaczenia.
Powieść dotyka też tematów istotnych dla współczesnego życia społecznego. Szczególnie interesująco wypada wątek medialnych manipulacji, które potrafią wpływać na sposób postrzegania człowieka. Mróz pokazuje, jak szybko pomówienie może zacząć funkcjonować jak gotowy wyrok. Pojawia się też motyw szantażu i wykorzystywania przewagi zawodowej. Kryminalna fabuła zyskuje dodatkowy kontekst, tak charakterystyczny dla wielu powieści Mroza.
Warszawska sceneria zostaje rozszerzona o podstołeczną perspektywę. Ważnym punktem na mapie staje się Nowy Dwór Mazowiecki. Warszawa przestaje dzięki temu pełnić funkcję jedynego tła dla dochodzenia. Obecność podwarszawskiej miejscowości wzmacnia regionalne zakorzenienie książki.
Druga odsłona cyklu pokazuje, że Mróz buduje wokół zespołu dziennikarskiego szerszą historię. Wcześniejsze motywy wracają w nowych konfiguracjach, a część pytań pozostaje otwarta. Sekret z przeszłości coraz silniej wpływa na bieżące wydarzenia. Końcowe sceny przesuwają akcent ze śledztwa na konsekwencje decyzji głównego bohatera. Autor urywa opowieść w momencie zmieniającym sposób patrzenia na tę postać. Taki suspens skutecznie buduje oczekiwanie na trzeci tom.
„Świat jest teatrem” to sprawnie poprowadzony tom planowanej trylogii, który konwencjonalną intrygę nadrabia energią reporterskiego środowiska.
