Podwójne nożyce przy MSN

Sobowtórka (Die Doppelgaengerin) - przed budynkiem PalaisPopulaire w Berlinie. Fot. Mathias Schormann
Sobowtórka (Die Doppelgaengerin) – przed budynkiem PalaisPopulaire w Berlinie.
fot. Mathias Schormann

18 IX, obok Muzeum Sztuki Nowoczesnej, odsłonięta zostanie rzeźba ”Sobowtórka” artystki Valie Export.

Jak poinformowała nas pani Józefina Bartyzel, rzeczniczka Muzeum Sztuki Nowoczesnej, ceremonia odsłonięcia rozpocznie sie o godzinie 14:00.
Dziękujemy, że oddzwoniła wieczorem, bo ani w informacjach prasowych z Urzędu Miasta, ani na stronie MSN tej informacji nie było. Pracownicy Muzeum także nie wiedzieli co się będzie działo i posiłkowali się stroną internetową Muzeum.

Tymczasem…

18 września o godzinie 14:00, tuż obok budynku Muzeum Sztuki Nowoczesnej,  odsłonięta zostanie rzeźba zmarłej w maju austriackiej artystki VALIE EXPORT  (wł. Waltraud Lehner) o nazwie Sobowtórka.
Odsłonięcie pracy jest częścią jesiennej prezentacji współczesnej rzeźby w stolicy. Poza muzeami i galeriami, sztuka wychodzi w przestrzeń miasta.

Rzeźba Sobowtórka (oryg. Die Doppelgängerin) przedstawia ogromne podwójne nożyce, które mogą symbolizować zarówno narzędzie pracy, coś dającego sprawczość – jak w przypadku krawcowych czy montażystek filmowych – jak i narzędzie przemocy.

Sobowtórka (Die Doppelgaengerin) - copyright VALIE EXPORT Foundation. Fot. mat. prasowy
Sobowtórka (Die Doppelgaengerin) – copyright VALIE EXPORT Foundation.
fot. mat. prasowy

Sobowtórka to rzeźba z brązu.
W nazwie artystka użyła wywodzącego się z języka niemieckiego określenia sobowtóra (der Doppelgänger), który w wierzeniach ludowych funkcjonuje jako duchowy towarzysz, „drugie ja” lub „cień”. Podobne postacie pojawiały się też w kulturze Skandynawii i Irlandii. Doppelgänger w humanistyce był wykorzystywany do opisywania dwoistości ludzkiej natury, ukrytych aspektów psychiki czy złożonych tożsamości.

VALIE EXPORT przedstawia tę postać w wersji kobiecej przez dodanie końcówki „-in”, tworząc nowe słowo i pojęcie. Do jego zobrazowania używa monumentalnych  podwojonych nożyczek. Mogą być one zarówno atrybutem krawcowych i szwaczek –  symbolem robótek ręcznych, stereotypowo przypisywanych kobietom – jak i narzędziem wykorzystywanym przy montażu filmów. Może być to również nawiązanie do narzędzia  chirurgicznego i odnosić się do „ulepszania”, przycinania ciała. W tej nadludzkiej skali nabierają także symbolicznego ciężaru, który rozkłada się między przemoc a sprawczość.

Jak sugerują muzealnicy w centrum Warszawy rzeźba może być odczytana jako wspomnienie przemocy zapisanej w historii tego miejsca, jednocześnie staje się znakiem odcięcia od przeszłości i nowego początku.

VALIE EXPORT

a właściwie Waltraud Lehner, to urodzona 17 maja 1940 roku w Linzu a zmarła 14 maja 2026 roku w Wiedniu,  austriacka artystka intermedialna, performerka, akcjonistka, autorka filmów. Była pionierką sztuki wideo, instalacji i performansu. W centrum jej zainteresowań znajdowała się rola i społeczna pozycja kobiet, i to jej działalność artystyczna w dużej mierze zdefiniowała sztukę feministyczną w Europie.

Valie Export na gali Austrian Film Awards 2013 (Wiedeń). Fot. Manfred Werner (Wikimedia)
Valie Export – na gali Austrian Film Awards 2013 (Wiedeń).
fot. Manfred Werner (Wikimedia)

Studiowała w szkole projektowania tkaniny w Wiedniu. Aktywna na scenie artystycznej od 1965. Autorka akcji w przestrzeni publicznej. Przedstawicielka akcjonizmu wiedeńskiego. Tworzyła prace wideo, fotografie, instalacje, obiekty, rzeźby, pisze o sztuce i feminizmie. Jej twórczość często reprezentowała postawę radykalną, szczególnie gdy podejmowała tematy związane z ciałem, płcią. Była wykładowcą w szkole artystycznej Kunsthochschule für Medien w Kolonii.

Sztuka Valie Export powstała na fali przemian w kulturze lat 60. zwróconych przeciw elitarnemu pojęciu sztuki. W 1967 powstała postać Valie Export. Artystka odrzuciła swoje nazwisko, przyjmując sobie nazwę najpopularniejszej marki austriackich papierosów „Smart Export” (zdjęcie z paczką papierosów stało się jej artystycznym znakiem). W akcjach często posługiwała się własnym ciałem. Do najbardziej charakterystycznych należą: akcja w której przeprowadzała przez ulicę artystę Petera Weibla jako psa na smyczy, oraz Tapp und Tastkino (gdzie autorka chodziła po ulicy z zawieszoną na nagich piersiach skrzynką z otworem na dłonie, zachęcając przechodniów do kontaktu). Jej prace były komentarzem do wizerunku ciała w kulturze, zwróceniem uwagi na obszary wykluczenia, tabu ciała, sytuacje kobiet.

W 2000 została laureatką Nagrody im. Oskara Kokoschki.

Mieszkała i pracowała w Wiedniu.

17 września 2026 19:00