O kamienicy Alfreda Biznera przy ulicy Flory 1 opowiada Krzysztof Szujecki z Towarzystwa Miłośników Historii.
147. felieton pod wspólną nazwą: Stolica historii. Przedstawiają członkowie Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie, które są już od trzech lat emitowane w każdą sobotę, w nieco skróconej wersji, w Radiu Kolor.
Podcast Radia Kolor jest pod tekstem.
Z cyklu:
Stolica historii. Przedstawiają członkowie
Towarzystwa Miłośników Historii w Warszawie.
Odcinek CXLVII:
Kamienica Alfreda Binzera
Opowiada Krzysztof Szujecki
W dzisiejszej audycji przenosimy się do urokliwego warszawskiego zakątka, nieopodal pl. Unii Lubelskiej, wokół którego wznoszą się wybudowane na początku XX w. piękne, wczesnomodernistyczne, kamienice. Jedna z nich należała do znanego wówczas przedsiębiorcy – inżyniera Alfreda Binzera.
Sam przedpokój miał powierzchnię dwóch kawalerek
wspominała swoje przedwojenne mieszkanie przy ul. Flory 1 pani Eugenia Binzer.
Wjeżdżało się wprost do niego windą.
Mieszkania miały ok. czterech metrów wysokości.
Było kilka sypialni i duży pokój gościnny.
Była pierwsza połowa lat 90., kiedy Eugenia Binzer, urodzona w 1911 r., bardzo serdecznie przyjęła reportera „Gazety Wyborczej”. Pani Eugenia była osobą skromną, ale chętnie powracała pamięcią do czasów młodości. Jej zamożny teść Alfred Binzer, którego firma z powodzeniem elektryfikowała dynamicznie rozwijającą się stolicę, zakupił atrakcyjną działkę na rogu ul. Flory i Klonowej, z zamiarem wybudowania domu czynszowego, którego posiadanie było w owym czasie bardzo intratnym interesem.
Jak postanowił – tak zrobił i niedługo przed wybuchem I wojny światowej mógł cieszyć się luksusową kamienicą, z klatką schodową wyłożoną płytami z marmuru.
Państwo Binzerowie, inżynier wraz z żoną i synem Jerzym, zamieszkali na piątym piętrze. Do dyspozycji mieli tez szóste, gdzie na około 200 metrów kwadratowych jej mąż Jerzy, jako dziecko, jeździł na rowerze:
to było takie przedszkole, żeby nie wychodził z domu
– uzupełniła swoją relację Eugenia Binzer.
Biegnąca od Klonowej do Bagateli ulica, której patronką jest rzymska bogini roślinności, stanowi dziś niesłychanie rzadki przykład zwartej zabudowy dawnego Śródmieścia Warszawy. Zlecenie wykonania projektu narożnej nieruchomości Alfred Binzer powierzył wybitnym architektom: Franciszkowi Lilpopowi i Karolowi Jankowskiemu (duet ten odpowiadał także za zaprojektowanie słynnego „Domu Handlowego Bracia Jabłkowscy”, który został wzniesiony niemal w tym samym czasie).
Rodzina Binzerów mieszkała przy Flory do 1942 r.
Wówczas okupanci postanowili urządzić w tej części miasta ekskluzywną dzielnicę tylko dla Niemców. Dotychczasowym właścicielom i lokatorom kazano się wynieść w ciągu 24 godzin.
Ze zrozumiałych względów kamienica po II wojnie światowej nie cieszyła się nadmierną sympatią władz miasta. Piękne marmury zastąpiły szare kafelki, a lokale zostały zaadoptowane przez MON. W latach 60. bezprawnie założono księgę wieczystą, w której MON został wpisany jako właściciel budynku.
Gdy w latach 70. pani Eugenia – była żołnierka AK, organizatorka Szpitala Chirurgicznego na Ujazdowie oraz dostawy leków i materiałów opatrunkowych do więzienia na Pawiaku – podjęła starania o zwrot kamienicy, dowiedziała się, że w nowej księdze nazwiska jej teścia Alfreda w ogóle nie ma, budynek natomiast, którego była spadkobierczynią, zabrano na mocy dekretu Bieruta z 1945 r…
Grób zasłużonej warszawskiej rodziny Binzerów znajduje się na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym przy ul. Żytniej 42.
Od redakcji
Alfred Binzer wybudował dwie kamienice obok siebie.
Druga, obok tej omawianej we powyższym artykule, była niższa i stoi przy łuku ulicy Klonowej, pod adresem Klonowa 12. Sąsiaduje ze słynnym XV Liceum Ogólnokształcącym im. Narcyzy Żmichowskiej, gdzie przed wojną mieściła się Szkoła Ziemi Mazowieckiej.
W latach 2009-2011 budynku został zmodernizowany i nadbudowano na nim piętro według projektu Czesława Bieleckiego, Tomasza Ożarowskiego i Aleksandry Sawickiej.
Kamienica powiększyła się o 431 m2 powierzchni mieszkalnej i 672 m2 powierzchni całkowitej.
Krzysztof Szujecki
Urodzony w 1987 w Warszawie, absolwent Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Pasjonat historii i historii sportu.
Autor wielu książek o tej tematyce, zarówno dla dorosłych, jak i młodszych czytelników, m.in. „Życia sportowego w Drugiej Rzeczypospolitej” (Bellona 2012), „Życia sportowego w PRL” (Bellona 2014), „Zagadek sportowych” (Demart 2015) „Encyklopedii igrzysk olimpijskich” (SBM, 2016), „Historii sportu w Polsce, tom I” (Biały Kruk 2018), „Sportsmenek” (Muza 2020) „Milionerów przedwojennej Polski” (Księży Młyn 2021) i „Najpiękniejszych kobiet przedwojennej Polski” (Księży Młyn 2023).
W ramach swojej działalności publicystycznej i edukacyjnej wielokrotnie gościł w programach telewizyjnych i radiowych. Współpracował m.in. z Muzeum Literatury w Warszawie oraz Centrum Edukacyjnym Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie i Katowicach.
W Towarzystwie Miłośników Historii od 2024 roku.
Podcast Radia Kolor
3:01 min.
(kliknij logo)
Zobacz też inne odcinki cyklu:
- Lista odcinków: [LINK]
