Czesko-słowacki komediodramat z Konkursu 1-2 42. WMFF zamienia opowieść o młodej miłości w popis formalny.
Dwudziestolatek mieszkający z babcią postanawia ograniczyć kontakty z otoczeniem. Niespodziewane spotkanie z dziewczyną, którą od dawna darzy sympatią, wystawia ten plan na próbę.
Słowacka produkcja jest przykładem kina, w którym ambicje realizacyjne zdecydowanie przerastają możliwości scenariusza. Reżyserka od pierwszych minut próbuje zaskakiwać widza sposobem prowadzenia narracji. Pionowy kadr przywołuje estetykę nagrań telefonicznych. Opowieść zostaje podzielona na rozdziały, co dodatkowo podkreśla jej epizodyczny charakter. Pojawiające się na ekranie napisy komentują zachowania postaci. Początkowa świeżość tych rozwiązań stopniowo ustępuje zmęczeniu nadmiarem pomysłów. Realizacyjna pomysłowość staje się celem samym w sobie.
Historia młodej pary stanowi zaledwie jeden z elementów rozbudowanej konstrukcji. Twórczyni regularnie odchodzi od głównego wątku, poświęcając uwagę kolejnym postaciom. Niektóre poboczne epizody mają charakter niemal absurdalnych skeczy. Ich obecność rozbija dramaturgię, utrudniając zaangażowanie w losy bohaterów. Problemy rodzinne mogłyby stanowić interesujące rozwinięcie tematu dojrzewania. Otrzymują jednak zbyt mało przestrzeni, aby zyskać odpowiedni ciężar emocjonalny. Całość sprawia wrażenie zbioru luźno powiązanych sytuacji, którym zabrakło konsekwentnego uporządkowania.
Szczególne zastrzeżenia budzi sposób wykorzystania humoru. Komediowe przerysowania często dominują nad wiarygodnością przedstawionego świata. Kolejne osobliwości zachowania postaci mają zaskakiwać, lecz coraz częściej wywołują znużenie. Trudno również odnaleźć przekonujący kierunek rozwoju centralnej relacji. Uczuciowe rozterki giną pośród formalnych eksperymentów. Film usiłuje opowiedzieć o emocjonalnej niedojrzałości współczesnego pokolenia, ale jego własna chaotyczność utrudnia pogłębienie tego zagadnienia.
Na korzyść obrazu przemawia techniczna sprawność realizacji. Zmienna kompozycja obrazu nadaje poszczególnym fragmentom specyficzny rytm. Montaż skutecznie podkreśla gwałtowne przeskoki między sytuacjami. W głównych rolach występują Adam Kubala oraz Michaela Kostková. Ich wspólne sceny dają okazję do stworzenia bardziej kameralnego portretu młodego związku. Scenariusz szybko porzuca ten potencjał na rzecz następnego efektownego zabiegu. Ostatecznie wizualna energia zaczyna męczyć, a emocjonalna zawartość pozostaje zaskakująco skromna.
Smartfonowe proporcje obrazu szybko stają się uciążliwą manierą. Początkowo nawiązują do sposobu, w jaki młode pokolenie utrwala codzienność. Reżyserka zbyt często sięga po ten chwyt, stopniowo pozbawiając go świeżości. Wąski kadr ogranicza znaczenie przestrzeni, sprowadzając wiele scen do ciasno ujętych sylwetek. Poszczególne fragmenty zaczynają przypominać przypadkowe materiały z mediów społecznościowych. Uporczywie stosowana konwencja odciąga uwagę od emocji bohaterów. Formalny eksperyment kończy się wizualną monotonią, podkreślając ubóstwo samej historii.
„Kochanek, nie wojownik” to chaotyczny komediodramat, w którym nadmiar efektownych rozwiązań formalnych skutecznie zagłusza skromną historię o uczuciach młodych ludzi.
Zwiastun:
Twórcy:
- reżyseria, scenariusz: Martina Buchelová
Ukończyła reżyserię filmową i telewizyjną w Bratysławie. Studiowała również w praskiej FAMU w ramach programu Erasmus. Jej krótkometrażowe „Magic Moments” miało premierę na festiwalu w Toronto w 2017 roku. Omawiana produkcja stanowi pełnometrażowy debiut artystki. Zdobyła główną nagrodę konkursu Proxima na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach w 2026 roku.
- zdjęcia: Adam Mach
- montaż: Marek Bihuň, Katarína Pavelková
- muzyka: Adam Matej, Marek Buranovský
Obsada:
Adam Kubala, Michaela Kostková, František Beleš, Jaroslava Pokorná, Mia Sofia Arpášová, Adam Burčík, Jaroslav Vojtek, Marián Mitaš, Lenka Libjaková, Eva Bándor
