Dwoje na huśtawce

Anna Dereszowska i Mikołaj Roznerski na Szóstym Piętrze Pałacu Kultury i Nauki w tragikomedii Teatru Gudejko.

Jerzy Rajski jest radcą prawnym, który ubiera się w szarości. Giselle Rosa próbowała odnaleźć swoje miejsce jako tancerka. Poznają się na przyjęciu, a między nimi szybko pojawia się wzajemna fascynacja.

Spektakl opiera się na dwójce bohaterów. Taka konstrukcja wymaga od aktorów dużej precyzji. Anna Dereszowska oraz Mikołaj Roznerski wykorzystują kameralny charakter przedstawienia. Budują postacie wyraziste, a przy tym wiarygodne. Jerzy pozostaje powściągliwy. W jego zachowaniu czuć zmęczenie wcześniejszym związkiem. Giselle wnosi energię, spontaniczność oraz potrzebę bliskości. Różnice między nimi napędzają kolejne spotkania.

Narracja została podzielona na krótkie sceny. Każda odsłona pokazuje inny etap relacji. Zmienia się ton rozmów, dystans między bohaterami oraz sposób wyrażania uczuć. Dzięki temu przedstawienie zachowuje rytm. Widz obserwuje stopniowe zbliżenie dwojga ludzi, którzy próbują jednocześnie poradzić sobie z własną przeszłością.

Szczególnie dobrze działa zmienność nastrojów. Lekkość potrafi w krótkiej chwili ustąpić napięciu. Czułość przechodzi w rozdrażnienie. Nadzieja miesza się z obawą. Tytułowa huśtawka staje się trafnym obrazem tej relacji. Emocje zmieniają kierunek szybko, lecz ich źródło pozostaje czytelne.

W tej opowieści szczególnie dobrze wybrzmiewa prosta obserwacja. Silne pragnienie miłości potrafi utrudnić jej budowanie. Bohaterowie szukają bliskości, lecz muszą także zmierzyć się z własnymi ograniczeniami. Ten konflikt daje aktorom materiał do grania emocji dalekich od banalnego romansu.

Reżyseria Jerzego Gudejki osadza historię w rzeczywistości bliskiej współczesnemu odbiorcy. Tematy pozostają uniwersalne. Bohaterowie pragną uczucia oraz poczucia bezpieczeństwa. Jednocześnie ciągną za sobą doświadczenia, które wpływają na kolejne decyzje. Dzięki temu tekst napisany wiele dekad temu zachowuje świeżość.

Dużą rolę odgrywają kostiumy. Podkreślają charakter bohaterów oraz ich podejście do życia. Stonowany wizerunek Jerzego współgra z jego zachowaniem. Ubiór Giselle odpowiada jej większej ekspresji. Scenografia pozostaje oszczędna. Przestrzeń małych mieszkań oraz kuchni tworzy odpowiednie tło dla historii o bliskości. Kameralność pomaga skupić uwagę na aktorach.

Tekst Williama Gibsona z 1958 roku pozostaje dobrym materiałem dla kameralnego teatru. Polska realizacja przypomniana w ramach Teatralnego Lata na Szóstym Piętrze pokazuje, jak trwała jest opowieść o potrzebie bliskości, lęku przed samotnością oraz bagażu wcześniejszych relacji.

Polska tradycja wystawiania tego tekstu jest długa. Po sztukę sięgał między innymi Andrzej Wajda. W kolejnych realizacjach pojawiali się cenieni polscy aktorzy. Dereszowska oraz Roznerski wpisują się w tę historię własnymi kreacjami. Ich duet opiera się na kontraście temperamentów oraz dobrze wyczuwalnym scenicznym napięciu.

Przedstawienie wychodzi poza lekką wakacyjną rozrywkę. Prowadzi w stronę refleksji nad wpływem dawnych doświadczeń na nowe relacje. Pokazuje także trudność w budowaniu przyszłości, gdy część emocji wciąż pozostaje związana z tym, co już minęło. Dzięki temu komediowy ton zyskuje poważniejszy wymiar.

„Dwoje na huśtawce” to kameralny spektakl o bliskości, pamięci oraz trudnej sztuce rozpoczynania życia na nowo.