Teatr Pieśń Kozła w Palladium. Szekspirowska tragedia przyjmuje formę przejmującego oratorium.
Rodzinny konflikt wokół starego króla staje się punktem wyjścia do opowieści o odrzuceniu. Wokalne obrazy ukazują cierpienie ludzi tracących bliskość.
Teatr Pieśń Kozła zaprezentował przedstawienie wymagające skupienia na brzmieniu ludzkiego głosu. Grzegorz Bral wyprowadza z dramatu Williama Szekspira samodzielne utwory o odrębnej temperaturze emocjonalnej. Każdy fragment otrzymuje własny przebieg. Następstwo pieśni nadaje całości formę bliską oratorium. Reżyser osobiście wprowadza kolejne części. Jego komentarze pomagają powiązać słyszane kompozycje z sytuacją postaci. Pozwalają też odnaleźć się w konstrukcji opartej na swobodnych przejściach między wybranymi motywami.
Muzyka stanowi podstawowy sposób budowania dramatu. Jean-Claude Acquaviva skomponował partie wykorzystujące łacińskie teksty liturgiczne. Maciej Rychły sięgnął po koptyjską „Ewangelię Tomasza”. Religijne źródła nadają przedstawieniu charakter misterium. Wielogłos wymaga precyzji słyszalnej w zespołowym wykonaniu. Poszczególne partie zachowują czytelność we wspólnym brzmieniu. Wokalna dyscyplina służy przekazywaniu gwałtownych uczuć. Lament nabiera siły osobistego wyznania.
Oszczędna przestrzeń kieruje uwagę ku fizycznej obecności wykonawców. Gest pozostaje związany z wydobywanym dźwiękiem. Ciało uczestniczy w interpretacji na równych prawach ze śpiewem. Szczególną siłę osiąga fragment perkusyjny z okrągłymi przedmiotami trzymanymi przez aktorów. Uderzenia nadają działaniu zdecydowany puls. W tym epizodzie metoda koordynacji staje się szczególnie czytelna. Wspólny rytm wymaga ścisłego współdziałania całej grupy. To jeden z najbardziej sugestywnych momentów wieczoru.
Zjawiskowość tej formy wynika z połączenia słuchowego doświadczenia z kompozycją sceniczną. Kolejne fragmenty można odbierać jak osobne obrazy. Każdy skupia uwagę na wybranym stanie emocjonalnym. Tak ujawnia się malarska jakość inscenizacji. Jej oszczędność pozwala przyglądać się wykonawcom z poczuciem bliskości. Nawet w wypełnionej sali utrzymuje się intymny charakter spotkania. Skala wokalnego wysiłku nadaje cierpieniu fizyczny wymiar. Powstaje przeżycie teatralno-muzyczne o wyjątkowej intensywności.
Znajomość pierwowzoru pogłębia odbiór tej propozycji. Pozwala samodzielnie umieszczać poszczególne epizody w szerszym kontekście. Komentarze Brala dostarczają wskazówek do rozpoznania ich znaczenia. Widz śledzi sposób przetworzenia znanych konfliktów w samodzielną wypowiedź artystyczną. Taka perspektywa wymaga otwartości na fragmentaryczną konstrukcję. Nagrodą jest bliski kontakt z emocjonalnym rdzeniem tragedii. Wierność wobec Szekspira wyraża się tu siłą ukazanych relacji. Swoboda adaptacji przynosi przekonujący rezultat.
Jedyny warszawski pokaz spektaklu wzbudził ogromne zainteresowanie i zgromadził pełną widownię w klubie Palladium.
„Pieśni Leara” to połączenie polifonicznego śpiewu z ekspresją ciała, które nadaje szekspirowskiej tragedii przejmującą siłę.
Zwiastun:
Twórcy:
- reżyseria: Grzegorz Bral
- muzyka: Jean-Claude Acquaviva, Maciej Rychły
Obsada:
Alicja Bral, Grzegorz Bral, Mikołaj Bońkowski, Sebastian Mach, Agata Flondro, Dominik Kujawa, Jakub Lechki, Maria Malinowska, Monika Dryl, Łukasz Wójcik-Zawierucha, Błażej Wójcik, Iwona Wall, Olena Yeremenko, Maciej Rychły.
