The Room Returns

Wariacja na temat „The Room” z sekcji Strasznie Śmieszne Splat!FilmFest wypełniła Kinotekę do ostatniego miejsca.

Narzeczony jest przekonany, że jego związek zmierza ku ślubowi. Sytuacja komplikuje się, gdy jego partnerka zbliża się do najlepszego przyjaciela.

Brando Crawford wyreżyserował film, a także występuje w obsadzie. Projekt odtwarza historię znaną z oryginalnego „The Room”. Zdjęcia powstały w mniej niż dwanaście godzin. Aktorzy nie odbyli prób i korzystali z prompterów. Ta organizacja pracy pasuje do eksperymentalnego charakteru przedsięwzięcia. Wrażenie nieporadności stanowi część komizmu tej wersji.

Obsada podchodzi do materiału z pełną powagą. Aktorzy pracowali bez prób, korzystając z prompterów. Ta metoda współgra z wrażeniem nieporadności, które towarzyszy filmowi. Niezręczne wykonanie staje się tu źródłem humoru. Powaga aktorów dodaje tej zabawie konsekwencji. Eksperyment przynosi więc przyjemny seans, choć jego urok opiera się głównie na znajomości kultowego pierwowzoru.

Największa sala Kinoteki wypełniła się do ostatniego miejsca. Publiczność żywo reagowała na kolejne sceny. Ta energia nadała pokazowi wspólnotowy charakter. Komizm wyrasta z melodramatycznej powagi historii i nieporadnego wykonania. Zestawienie tych tonów tworzy osobliwy rytm. Seans oglądało się z przyjemnością, choć humor zależy od akceptacji konwencji „tak złe, że aż dobre”.

Powrót do tej samej historii ogranicza pole zaskoczenia. Film skupia się na ponownym odegraniu znanego materiału. Jego siła płynie z różnicy między melodramatycznym tonem a efektami gry aktorskiej. Taka formuła potrafi rozbawić, lecz szybko ujawnia swój zakres. Widz dostaje przede wszystkim wariację na temat kultowego fenomenu.

To przyjemna, choć oparta głównie na znajomości pierwowzoru wariacja na temat kultowego melodramatu.